Dick Schut is de parkbeheerder in De Berckt in Baarlo. Daar hoedt hij over honderden Poolse werknemers van AB. Hij zorgt sinds een jaar voor alles wat met hun huisvesting te maken heeft. In die functie voelt hij zich als een vis in het water: “Ik heb het hier enorm naar mijn zin.” Maar wat houdt dat eigenlijk in, parkbeheerder?
Twee petten op
Dick zorgt ervoor dat alle buitenlandse medewerkers letterlijk en figuurlijk hun plek vinden in Nederland. Ze komen in een vreemd land waar ze de taal niet spreken en de regels niet kennen. Dan is het fijn als er iemand als Dick is. Want doordat Dick een aardig woordje Pools spreekt, kan hij er goed voor zorgendat de mensen het naar hun zin hebben. Ook in het weekend – want op de vrije momenten kan de heimwee het hardst toeslaan. “Zij zitten hier terwijl hun familie in Polen zit. Dat kan heel moeilijk zijn,” vertelt Dick. “Sommigen zijn bijna het hele jaar hier, anderen verblijven hier voor korte tijd. En door het verloop kennen ze elkaar vaak niet.”
Dick is niet alleen gastheer, maar zorgt ook voor de goede orde op het park. Hij is politieagent, conciërge, administrateur, klusjesman; noem het en hij doet het. Hij geeft de chaletsleutels aan nieuwkomers, regelt verhuizingen, deelt de werkroosters uit en beheert het auto- en fietsenpark waar de Polen gebruik van maken.
Aanvankelijk had een Poolse medewerker de functie, maar die vond het moeilijk om primus inter pares te zijn (de meerdere onder zijn gelijken), aldus Dick. Hij had twee petten op: overdag was hij collega, ’s avonds baas. Hij moest collega’s reprimandes geven. Dat ging hem minder goed af.
Vakantiepark
De huisvesting op deze plek is vrij uniek. De buitenlandse medewerkers wonen in een vakantiepark met zwemparadijs, minigolf en speelkasteel. De arbeidsimmigranten en de recreanten lopen er door elkaar heen. Dat gaat prima. “Het beeld van excessen, zoals alcoholmisbruik onder Polen, delen wij maar heel beperkt. Wij houden goed toezicht en stellen duidelijke regels. De mensen moeten lekker kunnen barbecueën, maar geen feestjes geven tot vier uur ‘s nachts.”
Een harde en een zachte kant
Dick is geknipt voor deze bijzondere baan. Hij spreekt vloeiend Pools, vindt het heerlijk om met mensen te communiceren en denkt snel en op hoog niveau. Om parkbeheerder te zijn heb je verder geen specifieke opleiding nodig, maar wel een bepaald denkniveau.
Eric Muijsers, vestigingsmanager van de vestiging in Limburg Noord, praat vol lof over Dick: “Zijn denkniveau en denkwijze passen goed bij AB en bij deze baan. Hij heeft een harde en een zachte kant en weet ze beide goed te hanteren. Hij is ook heel geliefd onder de Polen zelf. Dick kan daar goed de rust bewaren, er staan altijd rijen mensen met vragen. Die staat hij te woord, maar als het hem niet uitkomt, stuurt hij ze gewoon weg. De administratie moet immers ook gedaan worden.”
Dick vind de verscheidenheid in het werk heerlijk. “Het is heel afwisselend, het ene moment zit je achter je bureau, het volgende moment heb je een chaletcontrole of autocontrole. Ik vind het heerlijk om met mensen te werken en met ze te communiceren. En ik houd mijn kennis van de Poolse taal op peil!”
Drukte
Vorig jaar woonden er tijdens de piek 250 mensen op het terrein, dit jaar verwacht Dick er zelfs 350. Afhankelijk van het seizoen werkt Dick twintig tot veertig uur per week, met uitschieters tot meer dan 50 uur. Hij werkt tot het werk af is, een gemiddelde werkdag duurt van twee tot acht. Eerder beginnen heeft geen zin, want dan is er niemand op het terrein – iedereen is immers aan het werk.
Elke dag is anders, het werk is nauwelijks te plannen. “Je kunt alles wel proberen voor te bereiden, maar de praktijk is altijd anders. Er komt van alles ad hoc tussendoor. Het gaat hier altijd door, ook ná vrijdagmiddag. En dat terwijl ik de pest heb aan stress. Maar deze stress kan ik aan.”Toch moet Dick waken voor zijn vrije tijd. Het is verleidelijk om te blijven hangen. En als hij een leuk gesprek heeft met een van de werknemers, schrijft hij dat lang niet altijd bij op zijn urenstaat. Daardoor besteedt hij veel meer tijd aan zijn baan dan officieel nodig. Dat maakt hem wel geliefd bij de Polen: “Ik doe met ze mee. Ik word wel eens uitgenodigd voor een barbecue, daar komt dan ook de fles wodka op tafel. Ze vinden het leuk als je daarin meegaat. Dat is buiten werktijd, natuurlijk.”